جدی گرفته اید جهان را...آقا!

من اهل هند رفتن و این حرفها نیستم تو هند را بیاور اینجا(براهنی)

helia1 — Tue, 30 Sep 2008 18:48:18 GMT

(بر می گردم تو نسرین باش)

برمی گردم تو نسرین بودی

با تو تمام نیمکت های جهان را

وینستون به وینستون

چشم های تو قهوه ای بود را بوسیدم

تو چقدر خوبی را

فراموش نمی کنم اصلا

باد بود این روز ها که آشفته ام

چه می کنی تو کجای این خیابان را

با من نیستی که

ادکلن بوی تو می داد/وبعد

شاعری را که تو دوست می داشتی

دره ی پروانه ها را گشت

کوچه به کوچه "شیرکو"را بی کس شد و

کفش های تو بودم پشت در ماند

فراموش هم نمی کنم آیا

این روز ها تو را کم دارم

و نان را که گرسنه ام هنوز

برگردی تو نسرین میچینیم

با هم.

(فرامرز سه دهی)

(...)

دور از نگاه خود نشسته ام من بعد

این صبح برای تو زیباست. باشد .کی گفت نه

با این نسیم معلوم است

من نه گرمسیری ام آخر

گلی که دستهایش را برای من بگشاید

به این دنیا نیامده

ولی همین که در مکالمات رنگ موی تو را می پرسم

یعنی روز پشت سرم می ایستد

اما اگر رنگ ها یک دفعه بمیرند آن وقت چه؟

و این که تا مدتی نام تو راه می رود در حرف من را می روم

در حرف روز راه می رود به کاغذ ها همه همه

حالا بنشین فقط شعرت را بنویس

خودکار وسیله ایست کاغذ

روزنامه ها دنبال بهانه اند

شاعر ولی انگشت به روی لب ها ویک هیس بدون عکس

(هرمز علی پور)

ویک کار از خودم که منتظر نقدش هستم:

روسپی تن داده به کاغذها

هم خوابه ی کلمات

خط خطی می شوم

این شعر می رسد به آنجا

که نلولیده سرت گم می شود

توی دامنم پیدا می شود

لکه ای...

بن بست این شعر

می رسد به آنجا

که نلولیده هم تن می دهم

به شعر همین بن بشت ها

جولان می دهم

کبود واژه های نر

هنوز عروس این شعر می شوم؟

من مجبور به اقرار اين قرائت سبزم!

helia1 — Tue, 05 Aug 2008 13:29:18 GMT

مثل درخت

مرگ من از سر

آغاز مي شود

در زير فكر رفتن

وقتي كه فكر بالا مي ماند

(ي.رويايي)

(پيكره)

سكو را آماده كرده اند

ستون را هم

پيكر تراشان پنهانكار

پشت در هاي بسته

به كارند

فردا جرثقيل بزرگي مي آورند

ستون را بر سكو سوار مي كنند

پيكره را بر ما.

(حافظ موسوي)

(شاعر كشي در معرض كلمات)

احتمال ارزان مي وزد

با آن كه در معرض كلمات ام

تاييد ها و خنده ها

حروف را مي خارند

همراه با مراسم گران شاعر كشي

فردا حتمن حروف سرم مي خاريد

و به احنمال بدي زنده ام

جايي از قول من درد كرده اند

وگرنه كسي چه مي دانست

تجاوز خنده به حريم لب ها

و تاييد نرماي گونه ها

گردن مرا گران مي كند

با اين همه

تا خارش حروف مرا تاييد كند

خنده را از چله رها كنيد

من برلي گيوتين شاعرم

(و وقت اين واقعه سته ي هزار و سي صد و سگ بود)

(سعيد محمد حسني)

و یک کار از خودم که منتظر نقدش هستم:

(...)

كفر هم كه باشد

آبستن خدا مي شوم

آهاي حضرت شعر

پشت همين واژه هايت خوابيده ام و

آب برده است مرا

جايي كه

خدايش را شما نمي شناسيد

هی شب می پرد توی حرفهام.... (سعید محمد حسنی)

helia1 — Sun, 27 Jul 2008 12:14:58 GMT

سلام

یک کارسپید از هوشنگ چالنگی:

(....)

شب می آید

با دست هایی که

همدیگر را عاشقند

شب می آید

برگشتن و خورشید را زخمی دیدن همیشگی است

ساده تر از همیشه بگریزو

گریه کن

بجوی

ستاره ای را که مهربان تر

حلق آویز کند

که برای جدایی از این ماه

باید بهانه داشت

ویک کار از پدرم(غلامرضا بشیری):

(ماه بخیل)

باران اگر چشمانت را نمی نوشت

من این ترانه را به خط نستعلیق

وستاره را

دخیل ماه بخیل نمی کردم

چنان واضح

که تو باور کنی

این همه دوچرخه سوار

با خورجین های پر از ستاره ی بی سر

ربطی به بحور شعر فارسی ندارند

فقط این قند پارسی که به بنگاله هم نمی رود

هنوز دلتنگ باران است

ما هم که شبیه هم نیستیم

چنان واضح

که برخی از ما می توانند

خورجین ها را در یکی از اوزان عروضی عریض کنند

هر روز هفته به هفت شکل

بی آنکه کنار امروز تو ایستاده باشند

جایی فراخور سایه هاشان نشسته اند

که کسی روی سینه ی "محمد" دویده است

خنده های مختاری اگر می گذاشت

این ترانه را به خط نستعلیق

وستاره را

دخیل ماه بخیل نمی کردم.

ویک کار از خودم که منتظر نقدش هستم:

(...)

خوابتان آشفته تر می شود

نبینید!

می دانم

قیچی را هی می زنند

این ها حیا سرشان نمی شود

نزنید

شگون ندارد

شب است

این موها

مدام سپید می شوند

شما شعر ها را بزنید

من بی خواب نفروخته های دختری می شوم

که فردا

شاید تن اش می شوند

این سر دارد سپید می شود

بزنید!.

pasargad2500 — Tue, 22 Jul 2008 21:38:18 GMT

من برای تو دیرم

helia1 — Sat, 19 Jul 2008 22:03:18 GMT

بخواب هلیا دیراست.دود دیدگانت راآزار می دهد .دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد.دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنارخانه ی تونخواهد گذشت.چشمان تو چه داردکه به شب بگوید؟ سگ ها رویای عابری را که از آن سوی باغ های نارنج میگذرد پاره می کنند.شب از من خالی ست هلیا.....

(نادر ابراهیمی)

...

شوخی نمی کنم

آینه اگر ترک بر ندارد

مرا کنار تو

می تواند ببیند

کجای آواز های مرا نرفته ای؟

که تو سر بر شانه ام نگذاشتی

چه فرقی می کند...؟

سرت را روی زانوانم بگذار

من که سردم است....

(فرامرز سه دهی)

دلقکی پشت سرم"

لب به خنده که باز می کنم

دلقکی پشت سرم می گرید

برق سرخاب بر سفیداب گونه

دندان ها هنگام قهقهه قفل

گریه از مد افتاده دلقک

کلید قهقهه بنداز به قفل خنده ام

دلم گرفته از مد افتاده

ولی

دلم گرفته

این همه شوخی می جنبد روی لب ها و یادم نمی رود

دلم را که گرفته

سیگار پشت سیگار پشت دلقکی که می گرید پشت سرم

لب به خنده که باز می کنم...

(شیوا ارسطویی)

حال ما خوب است...اما تو باور نکن!!!

helia1 — Mon, 26 May 2008 19:06:18 GMT

سلام

یک کار دیگه از آقای وهابعلی که بیشتر از پیش دوستش دارم

"در امتداد حیات "

بی خشم گرگ

مرگ گوسفند را سرود

وقطعه قطعه درخت را

در حس تبر جا داد

در ذهنش نقش پرنده ای خیس

یعنی به ناگاه باران،شهر را می برد با خود.

مستور نماند زخم گرگ گرسنه اما

تسلیم نمی چکید

تا شاهدی دور

نزدیک تصویر شاعرانه موهوم نشکند.

یا به شعار،صمیمیت چهره نپوشاند

شاید آدمی آن در دل نازک نباشد

که شکاف لطیف رویا را پر کند.

شاید شعر بهانه ای ست مشروط

تا واژه ها معصوم بچرخند و شاعران در خاموشی

خواب جودانه شان بی تعبیر بماند

این گناه طولانی،که پرسش همیشگی است.

نه،من نمی توانم از توبه ی گرگ عکس بگیرم

به مرگ که می اندیشم

زلال ترین قطره را حتی

بر پهنه ی آب ها نمی شناسم

هی ظرف خال ام را بالا می برم

چقدر باید خالی شد

تا روی موج ها رقصید

و در کرانه ای نا معلوم لنگرانداخت

مثل واژه ای غریب

که کاشفانی دوباره بیایند

بی خشم انسان

غربت واژه را در شعر

وتکه تکه شاعر را

در حس تو جا دهند.

علیرضا وهابعلی

و یک کار از خودم

(....)

روی هر چه لیلا سیاه

تو ستاره ات را در آغوش نداری

ممیزها خوشبختی ات را خفه می کنند و

ما زرد زرد عاشقی می کنیم

بی که ببینیم

آشوب رویای تو را

تمام شب روسپی می شوند

تو

شب را گریه بیانداز

پشت لبهای تو

خیال ستاره غوغا می کند

گیسوانت را غلاف کن

اینجا رهایی

بریدگی را به منقار می کشد

helia1 — Sat, 26 Apr 2008 07:21:18 GMT

یک سپید از علی رضا وهابعلی که خیلی دوستش دارم

تردید !

همین هوای تازه ایست

که به ما نزدیک می شود

هرگز مرگ سیب را باور نمی کردیم

اتفاقی که نیفتاد

سرنگی بود

فرو رفته در سیب

در اضطراب حیات

حس می کنم بی شرمانه

بوی نارگیل دارد از شاخه می افتد

(علی رضا وهابعلی)

و یک سپید با یک فضای دیگه از خودم:

سرگردان سیاه بازی ها

سنگ واژه گی ات را

پناهی نیست

مگر همین حوض کوچک

ناحی هم که باشی

سر بخورم

حتما فراموشت می شود

چند سپید را سوسو هم نزدی

چه برسد غرق ولوله هام

دود حکایت خوبی بود

که بوی شرجی را

غربت هردومان گمان کرده بودم

رویاهای قاصدک غمگینی که از جنوب آمده بود

helia1 — Tue, 08 Apr 2008 15:39:18 GMT

یک سپید از خودم

(---)

خیال حرامزاده ی تو

سنگ را روی سنگ بند نمی کند

وای به حال دل

شانه هایم لرزان تواند و

این حادثه ی ماست

برای چیزی که ماییم و

می لرزم برای تو

وقتی شانه های مرا گرفته

می لرزد تا کارون

اصلا ماجرای عجیبی نیست

موجی تو بودن.

با تمام دلتنگی ام

تقدیم به شمیم :

تو که آمدی گره های روسری ام بیشتر شد

تازه فهمیدم

کفش های دنیا هیچ ربطی به هم ندارند

حالا زیر چادر سیاه مادر بزرگ بایگانی شده ام

بی شباهت به ویرگول های نا شنوا

ماه مچاله را از زمین برمی دارم

بخیه می زنم به رویاها

نیمه ی دیگرم آئینه ایست

که به دری بسته باز می شود

مرگ های لی لی را به شناسنامه ام اضافه کنید

دیگر بهانه ای برای شاعر شدن ندارم

نگران دختری هستم

که از دوسطط دارم ها به عطسه می افتد.

ثریا داوودی حموله

تقدیم به جنوب و شهرم که تمام دلتنگی ام از دریغ اوست. . .

درست است که من همیشه از نگاه نا درست و طعنه ی تاریک ترسیده ام
درست است که زیر بوته ی باد سر بر خشت خالی نهاده ام
درست است که طاقت تشنگی در من نیست
اما
با این همه گمان مبر که در برودت این بادها خواهم برید

از جنوب که آمدم
لهجه ام شبیه سوال و ستاره بود
من شمال و جنوب جهان را نمی دانستم
هر کو که پیاله ی آبی می دادند
گمان ساده می بردم که از اولیای باران است
سرآغاز تمام پهنه ها فقط میدان توپخانه و کوچه های سرچشمه بود
اصلا می ترسیدم از کسی بپرسم این همه پنجره برای چیست
یا این همه آدمی چرا به سلام آدمی پاسخ نمی دهند

از جنوب که آمدم
حادثه هم بوی نماز و نوزاد سه روزه می داد
و آسان ترین اسامی آدمیان
واژگانی شبیه باران و بوسه بود
زیرآن همه باران بی واهمه
هیچ کبوتری خیس و خسته به خانه باز نمی آمد
روسپیان خواهران آب و آیینه بودند
اما با این همه
کسی از من خیس
از من خسته نپرسید
که از نگاه نادرست و طعنه تاریک می ترسم یا نه
که از هجوم نابهنگام لکنت و گریه می ترسم یا نه
که اصلا
هی ساده
تو اهل کجایی
اهل کجایی که خیره به آسمان حتی پیش پای خودت را هم نمی پایی

باز می رفتم
می رفتم میدان توپخانه را دور می زدم
و باز می آمدم همانجا که زنی فال حافظ و عشوه ارزان می فروخت

دل و دست بیدی در باد
دل و دست بیدی کنار فواره ها می لرزید
و من خودم بودم
شناسنامه ای کهنه و پیراهنی پر از بوی پونه و پروانه های بنفش
حالا هنوز گاه به گاه سراغ گنجه که می روم
می دانم تمام آن پروانه ها مرده اند
حالا پیراهن چرک آن سال ها را بدر می آورم
می گذارم روبروی سهمی از سکوت آن سال ها و هی می گریم
می گریم ، می گریم چندان بلند بلند که باران بیاید
و بدانم همسایه ام باز مهمان موسیقی دارد

حالا دیگر از ندانستن شمال و جنوب جهان بغضم نمی گیرد
حالا دیگر از هر نگاه نادرست و طعنه ی تاریک نمی ترسم
حالا دیگر از هجوم نا بهنگام لکنت و گریه نمی ترسم
حالا دیگر برای واژگان خفته در خمیازه کتاب غصه بسیار نمی خورم
حالا به هر زنجیری که می نگرم بوی نسیم و ستاره می آید
حالا به هر قفلی که می نگرم کلام کلید و اشاره می بارد
هی

شاعر که می شوی خیال تو یعنی حکومت دوست

باور کنید
من ساده
ساده به این ستاره رسیده ام
من از شکست طلسم و تمرین ترانه به سادگی های حیرت دوباره رسیده ام
درست است
من هم دعاتان می کنم تا
از هر نگاه نادرست نترسید
از هر طعنه ی تاریک نترسید
از پسین و پرده خوانی غروب
یا از هجوم نا بهنگام لکنت و گریه نترسید
دوستتان دارم
هی
سادگان صبور
سادگان صبور

سید علی صالحی

من نام پرندگان سردسیر را نمی دانم!

helia1 — Wed, 12 Mar 2008 21:08:18 GMT

یک کار از خودم:

(---)

شلاق انکار

قد که راست می کند

من و

لاشه ی همین چتر

پرسه گرد سگ مستی عبوری می شویم

تا صبح

و شاید

همین فردا

گیسوانم گر بگیرند و

شما

فقط دود رسوایی را پچ پج کنید.

ویک کار از هرمز علی پور:

معنای مرگ می گیرد سکوت من

اینجا که انتظار افسانه می شود

اینجا که هستی ام

آواره در حرف های نگفته ی من است

چقدر بنشینم و نگاه کنم چقدر

پرنده ای که در شیشه

بال های خویش را باز میکند و می بندد

و زاویه می سازد باز

تا پیر شوم در زوایای پنهان و

رازی که دوست دارد

تا ابد این غنچه بودن خود را.

helia1 — Fri, 22 Feb 2008 16:16:18 GMT

باز هم هر سه تقدیم به تو که شاید ندانی و هرگز هم نخوانی اش

(صبر کن تا سطر های بعدی)

از ما گذشته است دیگر

(این را تو گفتی)

رنگ به رنگ اگر می شویم

قرار نیست عاشق نباشیم

ابرها جای دوری نمی روند

صبر کن تا سطرهای بعدی

زیر رگباری از بوسه

لب های تو خشک می شود

کسی از فرات برای تو آب می آورد

نگاه خیس مرا نمی بینی

ظهر عاشوراست

حالا برگرد سر سطر

....به گمانم پنج شنبه بود

همیشه حرفهای نگفته باقی ست

گاهی خراب می شود این دنیا

بر سر هر چه واژه که دوست اش داری

با این همه چه بی دریغ بودی آن روز

اندوه خداحافظ را به یاد نیاوردم!

چند سطر دیگر که بنویسی

موهای تو سفید می شود

چشم های من هم

و مرا که نمی بینی

کسی از ما دو نفر مویه میکند:

دیدی ابرها جای دوری نمی روند!؟؟؟

(فرامرز سه دهی)

(دیدار دوم)

نگاه ها چه ظالمانه جای کلمات را گرفته اند

و سکوت چقدر جای صدا را

هنوز نگفته ام دوستت دارم

نگاهم اما به عربده گفت

عربده ای که نرگس حافظ را پژمرده کرد

هنوز نگفته ای دوستت دارم

سکوتت اما بارانی شد

و دل صنوبری خشکم را خرم کرد

در این تابوت آرواره سروی به شکل دل آدمی بود

سروی مرده در خشکسال مهر

از مژگان میترایی تو آفتاب جاری شد

مرده بیدار شد وتابوت را شکست

و شلنگ انداز خیابان ها را

باغ سرو کرد

سکوت چقدر جای صدا را می گیرد هنوز

نگاه ها چه ظالمانه جای کلمه ها را

این تقدیر دیدار بی گاه ما نیست

از تمامی تاریخ بپرس.

(منوچهر آتشی)

(آن سوی هست و باید)

از

باد برگ ها را سبز می کند

تا

برگ باد ها را سبز

از

اندام باغ چشم مرا زیبا

تا

چشم من

اندام باغ را زیبا

دیشب که سوی هم می آمدیم حرف من از باد

بود و اندام

اما تو

از برگ و چشم می گفتی.

(ضیا موحد)